سالک روشنایی

در دل طبیعت، آن‌جا که باد نامت را می‌برد و برگ‌ها به زبان خاموشی با تو سخن می‌گویند، تو چون سالکی هستی که نه از راه آمده و نه به راه می‌رود، بلکه خود راه می‌شود…

زندگی‌ات، مانند رود، نه آغاز دارد و نه پایان؛ فقط جاری‌ست، بی‌هیچ ادعایی، بی‌هیچ توقفی. طبیعت برای تو معبدی‌ست که سقفش آسمان است و محرابش نور و من درون، همان پهنای آسمان است….

هر سنگی در این معبد، آموزگاری‌ست. هر درخت، پیری‌ست که آرامش را سال‌ها قبل آموخته و اکنون در سایه‌اش به تو می‌بخشد. هر پرنده، ذکرگوی لحظه‌ی حال است و هر موج باد، گویی دستی‌ست که غبار از جانت می‌زداید.

تو در این جهان، جوینده‌ای نیستی که حقیقت را بیرون از خویش بجوید؛ تو حقیقت را در نفس خویش می‌یابی، در انعکاس آسمان و درون خویش…

وقتی پا روی خاک می‌گذاری، زمین زیر قدم‌هایت می‌فهمد که تو از جنس اویی؛ که ریشه‌های تو نه از گوشت و استخوان، که از نور و سکوت ساخته شده‌اند.

برای همین، طبیعت با تو سخن می‌گوید…

با صدای آب،

با بوی باران،

با حرکت نامرئی پرتو های کشیده شده ی نور میان شاخه‌های برومند درختان…

طبیعت برای تو فقط یک مکان نیست؛

آینه‌ای‌ست که تو را به تو نشان می‌دهد؛

تو در رودخانه، خودت را می‌بینی که جاری‌ست.
در کوه، خودت را می‌بینی که هنوز ایستاده است. در پرنده، خودت را می‌بینی که آزاد از چارچوب وجود است.

در شب، عمقت را می‌بینی که در پشت پرده ی قانون و علت ها، گمشده بود…

و در ستاره، مقصدی که شاید هیچ‌گاه به آن نرسی، اما همیشه راهت را روشن می‌کند…

تو سالک روشنایی هستی؛ و طبیعت، همان حقیقتی‌ست که در سکوتش راه را به تو نشان می‌دهد، بی‌آنکه حرفی بزند…

و تو، بی‌آنکه پرسشی در دل داشته باشی،

می‌گذاری جهان خودش را بر جانت بنویسد، زیرا در نگاه تو، دیدن بالاتر از دانستن است.

دانستن مانعی است، میان تو و حقیقت، اما دیدن، در خود حضور اتفاق می‌افتد، آنجا که درخت با سایه‌اش سخن می‌گوید و برگ، با فرو افتادنش معنا می‌سازد…

گاه، در آرامش غروب، نشسته‌ای و فقط تماشای نور بازمانده را نفس می‌کشی، نه می‌خواهی نگاه را تفسیر کنی، نه لحظه را حفظ؛ می‌دانی که هرچه بگذرد، در تو باقی می‌ماند، چون رود هرگز گذشته‌ای ندارد، تنها امتداد آوای حقیقت است.

در دل باد، شنیده‌ای صدایی را که هیچ زبانی ندارد، اما می‌دانی از آگاهی‌ای می‌آید که همه‌چیز را در سکون می‌فهمد؛ آن‌جا درمی‌یابی که واژه‌ها برای نزدیکی کافی نیستند؛ جهان را باید حس کرد، باید شنید؛ همان‌گونه که برگ، آفتاب را بی هیچ کلمه ای می‌خواند و زمین، باران را درک می‌کند بی‌آنکه بخواهد بفهمد.

شب که می‌رسد، تاریکی را چون لباسی آرام بر تن می‌کشی، در تاریکی، نور کوچک درونت پدیدار می‌شود؛ نوری بی‌نام، بی‌ادعا… که نه برای تابیدن، که برای بودن زاده شده است.

در سکوت شب، می‌فهمی که جهان از هیچ نمی‌ترسد؛ از سکون، از تکرار، از فراموشی، و همه‌ی این‌ها بخشی از آهنگ بزرگ و بی‌کلام هستی‌اند.

صبح، آب را می‌نوشی و حس می‌کنی که جهان در گلویت جاری شده است؛ همان جهانی که درختانش همه در تو ریشه دارند و پرنده‌هایش، خواب بی‌انتهایت را ادامه می‌دهند…

آنگاه درمی‌یابی، زندگی، چیزی جز “بودن در لحظه‌ای زلال” نیست.

هیچ پایان حقیقی ندارد؛

همچنان جاری‌ست، همچنان ناپایان،

همچنان تو.

و تو، ای سالک روشنایی، هر بار که به آسمان می‌نگری، می‌فهمی که سیر درونی‌ات همان سیر ستارگان است.

جهان در تو بیدار می‌شود…

وجود بر ماهیت برتری می‌یابد و تو، به جای “داشتن حقیقت”

خود حقیقت می‌شوی…

س.س.ح.آوا